Latten met de server
Zijn jullie er ook zo mee bezig? Met het losmaken? Van vervelende patronen, van afhankelijkheid, van het heilige moeten? En nee, ik heb het niet over persoonlijke processen, maar in mijn no-nonsense tech-bedrijf zijn we ons aan het losmaken van de VS en big tech. Want nee, wij willen geen DigiD-achtige taferelen en ja, we zijn met zijn allen veel te afhankelijk geworden. Dat brengt risico’s met zich mee, die nu genadeloos zichtbaar worden door de ontwikkelingen in die grote VS van A.
Als opperbaasje moet ik daarbij beslissingen nemen waar ik niet eerder zo diep over nadacht. Want wat betekent het als je stopt met alles wat je via Google hebt draaien? Niet alleen je zakelijke mail, maar ook je agenda-systeem, met daaraan meerdere plekken waar mensen demo’s kunnen inplannen? Waarbij het soms zo ver gaat dat je in een bepaalde app alleen nog maar kunt inloggen met je Google-account. Dus die app kun je niet meer gebruiken en was nu juist zo makkelijk. Of erger: als je geen toegang meer tot je internetbankieren en spaargeld hebt omdat big tech voor je beslist dat je van haar bent.
Of, een voorbeeld uit onze eigen bedrijfspraktijk: als je enthousiast bent over AI en al die mogelijkheden, en als techbedrijf meegaat in de race, maar je je data natuurlijk niet zomaar in een systeem stopt. En dat je begrijpt dat je met iedere handeling in ChatGPT je ziel verkoopt en bovendien een enge man steunt. Wat handig en snel is, is ook een blok aan je been en een veiligheidsrisico.
En natuurlijk de servers, de hostingpartijen, de leveranciers. Waar zit welke afhankelijkheid en hoe breng je die in kaart? Het is een heuse odyssee. Bij De Correspondent maken ze dezelfde reis en ze hebben daarbij de deur naar buiten opengezet. Als lezer kun je meegenieten van hun avontuur naar onafhankelijkheid en alles wat ze daarbij tegenkomen: hoge kademuren waardoor je niet aan land kunt, weerbarstige golven die je op de keien doen slaan, schipbreuk en toch weer doorvaren. Het is interessant en leuk en in mijn ogen ook heel belangrijk.
Wil je meelezen dan kan dat hier: https://decorrespondent.nl/16685/loskomen-van-amerikaanse-tech-hoe-doe-je-dat/8eb5f6a8-5fcb-011d-39d9-7ca34bec3986
Maar even terug naar dat losmaken. Want ik kan het niet helpen, maar ik trek een parallel met een liefdesrelatie. In het begin zie je vooral de mooie kanten, je bent knetterverliefd. Je bouwt samen op, je bouwt door en na verloop van tijd ben je een met elkaar. Na nog langere tijd voel je dat er wat gaat schuiven, de buitenwacht begint zich ermee te bemoeien en heel eerlijk gezegd knaagt er iets van binnen. Je realiseert je dat je jezelf misschien wat uit het oog bent verloren. Je gaat het gesprek aan, maar ontstane patronen laten zich niet zo makkelijk herschrijven.
Na verloop van tijd dreigt een breuk en dan begint dat losmakingsproces. De boedelscheiding dient zich uiteindelijk aan. “Wat als ik dit opgeef, wat krijg ik daar dan voor terug?’. ‘Is er een beter alternatief?’. ‘De packagedeal was toch wel erg prettig, misschien is mijn privacy toch niet zo belangrijk?’.
Ach, wat weet ik nou helemaal? Ik ben geen relatie-expert en ook geen cyber-expert. Maar gelukkig heb ik daar in de zaak wel professionals voor die er alles vanaf weten. Van dat laatste dan. Hun advies: wel de lusten, niet de lasten. Ontbijte en pleite. Of een band met diepgang. Een open relatie is echt niet meer van deze tijd. Latten is waarschijnlijk de beste optie. Met behoud van autonomie en eigen huis. Verbouwen en opnieuw inrichten doen we zelf.
Kijk, dat klinkt toch ook wel een beetje als relatie-advies. Misschien steek ik er nog wat van op.
Kim
